تبلیغات
کیمیا فیلم - درون یک دوربین دیجیتالی.(قسمت دوم)
 
کیمیا فیلم
اندیشه ما اعتماد شما اعتماد شما افتخار ما
فوتوسایت‌ها و پیكسل‌ها
در قسمت قبلی كه در مورد وضوح و تعداد پیكسل‌ها صحبت می‌كردیم، احتمالا متوجه شده‌اید كه تعداد پیكسل‌ها و بیشترین مقدار وضوح، آن‌چنان كه باید باهم هماهنگ نیستند. به عنوان مثال یك دوربین كه به ادعای سازنده‌اش دارای 1/2 مگاپیكسل است، چطور فقط می‌تواند تصویری با وضوح 1200 1600x ایجاد كند؟ بگذارید مقدار دقیق را محاسبه كنیم :

نمایی از یك CCD


یك تصویر با وضوح 1200 1600x (كه با دوربین گرفته‌ایم) باید دارای 1600 در 1200 پیكسل یعنی دارای 000/920/1 پیكسل باشد. اما "1/2 مگاپیكسل" به این معنی است كه تصویر ما باید 000/100/2 پیكسل داشته باشد. این مسئله نه یك حقه‌ دیجیتالی است و نه یك اشتباه محاسباتی از سوی سازنده‌ دوربین. این یك اختلاف كاملا حقیقی بین دو عدد است. وقتی سازنده‌ا‌ی ادعا می‌كند كه دوربینش 1/2 مگاپیكسل است یعنی روی CCD خود 000/100/2 عدد فوتوسایت تعبیه كرده است. پس چطور ممكن است بعضی از این فوتوسایت‌ها برای ایجاد تصویر مورد استفاده قرار نگرفته باشند؟ فراموش نكنید كه CCD یك وسیله‌ آنالوگ است و مجبور است برای ایجاد بار الكتریكی، از فوتون‌های انباشته شده در فوتوسایت‌ها برای ارسال بار الكتریكی به مبدل آنالوگ به دیجیتال استفاده كند. حتما می‌دانیدكه دلیل اینكه ما بعضی اجسام را سیاه می‌بینیم این است كه هیچ نوری از سطح آنها به چشم ما باز تابیده نمی‌شود. در حقیقت هیچ فوتون نوری از آنها به چشم ما تابیده نمی‌شود. درست حدس زدید. بعضی از فوتوسایت‌ها اصلا از بار الكتریكی پر نمی‌شوند و مقدار نور محاسبه شده برای این پیكسل‌ها از میانگین پیكسل‌های همجوار (حتی اگر ضعیف هم باشند از پیكسل‌های دورتر) محاسبه می‌شوند. پیكسل‌های مرده یا همان پیكسل‌هایی كه مورد استفاده قرار نگرفته‌اند در حقیقت همان فوتوسایت‌هایی هستند كه هیچ نوری دریافت نمی‌كنند و عكس را خراب می‌كنند. باید بپذیریم كه محیط اطراف ما دارای رنگ سیاه نیز هست!

حافظه‌ها

بسیاری از دوربین‌هایی كه امروزه در فروشگا‌ه‌ها می‌بینید، دارای یك نمایشگر LCD هستند كه به شما امكان می‌دهندبلافاصله پس از عكسبرداری، تصویر گرفته شده را مشاهده كنید. این قابلیت یكی از پیشرفت‌های بسیار مهم در صنعت عكاسی است. این قابلیت به قدری جالب است كه بسیاری از عكاسان آنالوگ را واداشت علیرغم وابستگی زیادی كه به دوربین‌ها و روش‌های قدیمی عكاسی داشتند، به عكاسی دیجیتال رو بیاورند.
البته مشاهده‌ تصاویر گرفته شده كه با همكاری ACD و ریزپردازنده‌ موجود در داخل دوربین بر روی نمایشگر دوربین امكان پذیر می‌شود، پایان داستان نیست. بسیاری از ما دوست داریم تصاویرمان را تا مدت‌ها روی دستگاه كامپیوترمان حفظ كنیم و یا آنها را چاپ كرده و در داخل آلبوم‌های عكس‌ نگهداری كنیم. راه‌های مختلفی برای نگهداری از تصاویر در داخل دوربین و یا انتقال آنها به كامپیوتر وجود دارد.
امروزه تمام دوربین‌های دیجیتالی موجود در بازار دارای حافظه‌هایی هستند كه برای ذخیره‌ موقت تصویر در داخل دوربین تعبیه شده‌اند. شما می‌توانید تا زمانی كه این حافظه كه حجم محدودی هم دارد كاملا پر نشده، باخیال راحت عكسبرداری كنید. دوربین شما تمام عكس‌ها را روی آن ذخیره می‌كند. اما هنگامی كه این حافظه پر می‌شود باید برای آن فكری كرد.

ابزارهای زیادی هستند كه كار سازماندهی یا ویرایش عكس های دیجیتالی را
انجام می دهند.



یك راه این است كه به‌وسیله‌ یكی از ابزار‌های اتصال‌دهنده ارائه شده همراه دوربین‌تان، عكس‌های گرفته شده را به كامپیوتر یا یك حافظه بزرگتر ( مثل حافظه‌های PDA ساخت شركت Nikon) انتقال دهید. پورت‌های USB ،Parallel ،SCSI ، Serial و یا حتی درگاه‌های مادون قرمز (Infrared) نیز كه در اكثر گوشی‌های موبایل جدید تعبیه شده، می‌توانند به سادگی عكس‌های شما را منتقل كنند. اما همه این‌ها در صورتی میسر است كه شما به كامپیوترتان دسترسی داشته باشید. فرض كنید در طول یك سفر حافظه دوربین‌تان پر شود. برای چنین موقعیت‌هایی باید از وسایل ذخیره ‌سازی جانبی كمك بگیرید.

خیلی از دوربین‌های ارزان قیمت تنها می‌توانند از حافظه داخلی خود استفاده كنند. این حافظه همان‌طور كه گفتیم بسیار زود پر می‌شود و معمولا بیشتر از 8 یا 16 مگابایت نیست. اما حافظه‌های جانبی در انواع مختلفی یافت می‌شوند كه عبارتند از:

كارت‌های SmartMedia: كارت‌هایی شبیه به همان حافظه‌های Flash Memory هستند كه ابعاد كوچكی دارند.

كارت‌های CompactFlash: شبیه به كارت‌های SmartMedia اما كمی بزرگ‌تر هستند.
Memory Stick: یك نوع حافظه‌ شبیه به كارت‌های Flash Memory كه مخصوص محصولات شركت سونی می‌باشد.

فلاپی دیسك: بعضی از دوربین‌ها می‌توانند كه مستقیما از فلاپی دیسك به عنوان حافظه استفاده كنند.

كارت PCMCIA: تعدادی از دوربین‌های حرفه‌ای جدید، به علت حجم بالای تصاویری كه ذخیره می‌كنند از كارت‌هایPCMCIA استفاده می‌نمایند كه بسیار گران‌قیمت هستند استفاده نمایند.
CD یا DVD قابل رایت: تعدادی از دوربین‌های جدید نیز از CD یا DVD برای ذخیره تصاویر استفاده می كنند.

هیچ‌كدام از این كارت‌ها را نمی‌توان به جای دیگری به كار برد و معمولا دوربین‌های دیجیتال از یك یا دو نمونه از این حافظه‌ها استفاده می‌كنند.

اگر از چندین كارت حافظه مربوط به دوربین‌های مختلف استفاده می كنید و نمی‌توانید همه آنها را توسط كابل‌های مخصوص خود به كامپیوترتان متصل كنید، بهتر است از دستگاه‌های كارت‌خوان استفاده كنید. این دستگاه‌ها كه در بازار ایران با نام Ram Reader شناخته می‌شوند، دارای یك رابط USB هستند كه می‌توانید با قرار دادن كارت‌های حافظه در داخل آن محتویات آنها را انتقال دهید.(من به تازگی یكی از آنها را كه اسلات‌های جداگانه‌ای برای تمام كارت‌های حافظه دارد به قیمت 14 هزار تومان خریداری كرده‌ام).

فشرده‌سازی
از آنجایی‌كه ذخیره كردن فایل‌های تصویری با بیش از 2/1 میلیون پیكسل فضای زیادی را اشغال می‌كند، بسیاری از دوربین‌ها از یك روش‌های فشرده‌سازی برای ذخیره‌ اطلاعات تصویری استفاده می‌كنند. دو راه ممكن برای فشرده‌سازی تصاویر وجود داشته باشد: repetition و irrelevancy.

در روش repetition یا فشرده سازی بر اساس تكرار، می‌توان این‌طور تصور كرد كه كامپیوتر، رنگ‌ها را براساس تكرار آنها در تصویر ذخیره می‌كند. مثلا فرض ‌كنید تصویری داریم كه نیمی از آن را آسمان آبی پوشانده است. در این‌حالت در آسمان حدودا 30 سایه‌ آبی موجود است كه كامپیوتر از هركدام از آنها یك نمونه می‌گیرد و بقیه اطلاعات را حذف می‌كند. كامپیوتر هنگام بازسازی تصویر می‌تواند با دقت قابل قبولی این رنگ‌ها را دوباره جایگزین كند به طوری كه ساختار اصلی رنگ‌های تصویر از بین نرود. این روش اگر‌چه روش بسیار مفیدی است اما متاسفانه نمی‌تواند بیش از 50 درصد فشرده‌سازی را روی تصویر انجام دهد.

روش Irrelevancy در حقیقت از یك حقه استفاده می‌كند. یك دوربین دیجیتالی نسبت به چشم انسان اطلاعات بیشتری را ذخیره می‌كند. بسیاری از روش‌های فشرده‌سازی از این مزیت برای حذف اطلاعات و كم كردن حجم آنها استفاده می كنند. اگر می‌خواهید فایل كوچكتری داشته باشید مجبورید كه مقدار بیشتری از اطلاعات غیر ضروری (از دید انسان) را كنار بگذارید. بسیاری از دوربین‌ها میزان حذف اطلاعات را متناسب با وضوح در نظر می‌گیرند. یعنی وضوح كمتر همان حذف بیشتر اطلاعات غیر ضروری و داشتن فایل كوچكتر است.

كنترل نور
كنترل مقدار نور تابیده شده به سطح حسگر بسیار مهم است. اگر دوباره به مثال سطل‌ها و قطرات آب برگردیم، می‌توانیم حدس بزنیم كه چرا نور بسیار شدید و یا نور بسیار كم برای كار عكاسی مناسب نیست. سطل كاملا خالی و یا كاملا پر نمی‌تواند هیچ‌گونه اطلاعاتی را برای كار ذخیره كند و تمام اطلاعات مربوط به میزان شدت نور حذف می‌شود. حتی اگر فرض كنیم یكی از فوتوسایت‌ها احتمالا با نور بیشتری نسبت به دیگری مواجه شده است، اما چون هر دو سطل كاملا پر و مساوی هستند نمی‌توانیم مقدار میان آن دو را به دست آوریم. در دوربین دو قطعه به
نام‌های شاتر و دیافراگم می‌توانند میزان تابش نور را كنترل كنند.

مقدار مربوط به دیافراگم عبارت است از مقدار باز شدن دهانه‌ دوربین به منظور تابش نور از درون لنز‌ها. دیافراگم دقیقا بعد از لنز‌ها قرار گرفته است. نور بازتابیده از یك جسم ممكن است بسیار شدید باشد و ممكن است برای بازسازی تصویر به چنین نور شدیدی احتیاج نباشد. در چنین موقعیتی شما به اندازه دیافراگم كوچك‌تر احتیاج دارید. برعكسِ این اتفاق در روز‌های بارانی و ابری می‌افتد كه به علت نور كم محیط، نور كافی برای ایجاد تصویر وجود ندارد و دهانه دیافراگم دوربین بازتر خواهد شد.

سرعت شاتر نیز مقدار زمان باز ماندن دیافراگم را كنترل می كند. هر چه زمان بیشتری دیافراگم را باز نگه داریم، نور بیشتر به سطح فوتوسایت‌ها تابیده می‌شود. این قطعه در دوربین‌های آنالوگ به طور مكانیكی عمل می‌كند. چرا كه با هر بار شارژ شدن، فنر شاتر تنها یك‌بار می تواند عمل كند (صدا و لرزش خفیفی كه در هنگام گرفتن عكس با این دوربین‌ها حس می‌شود مربوط به عملكرد همین قطعه است). اما در دوربین‌های دیجیتالی به علت اینكه عمل دریافت نور با برقرار شدن اتصال بین صفحه‌ حسگر و مبدل آنالوگ به دیجیتال انجام می‌شود، عملا احتیاجی به شاتر مكانیكی نیست. در ضمن توانایی بسیار زیاد دوربین های دیجیتالی نسبت به دوربین‌های آنالوگ در گرفتن تصاویر سریع پی‌در‌پی به همین قابلیت وابسته است. (البته بعضی دوربین‌های دیجیتالی SLR از هر دو نوع شاتر استفاده می‌كنند.)

بسیاری از دوربین‌های دیجیتال ارزان قیمت مقدار این دو گزینه را به طور خودكار تنظیم می‌كنند و در اكثر مواقع بهترین حالت (از دید حسگر نوری دوربین) را انتخاب می‌كنند. اما دوربین‌های پیشرفته‌تر قابلیت‌های بیشتری را برای تغییر سرعت و شدت نوردهی در اختیار قرار می‌دهند كه مورد استفاده عكاسان حرفه‌ای است. بعضی از سازندگان دوربین‌های دیجیتالی حتی پا را از این هم فراتر گذاشته‌اند و برای جلب توجه حرفه‌ای‌ها، با استفاده از یك لرزاننده و بلندگوی بسیار كوچك در داخل دوربین صدا و لرزش خفیف حاصل از شاتر را در این دوربین‌ها بازسازی كرده‌اند! ممكن است تصور كنید چرا هنگامی كه دوربین، به طور اتوماتیك بسیاری از تنظیمات را انجام می‌دهد باید دوربین گرانتری با قابلیت تنظیم دستی تهیه كنید. فراموش نكنید كه بهترین حالت از دید حسگر دوربین حالت بهینه در بین حالت‌های مورد انتخاب (و نه لزوما بهترین حالت ممكن) می‌باشدو

لنز‌ها و فاصله‌های كانونی
وظیفه‌ لنز دوربین این است كه نور‌های بازتابیده موجود را گرفته، آنها را متمركز كرده و روی سطح حساس به نور بتاباند. بسیاری از دوربین‌های دیجیتال از روش فوكوس خودكار استفاده می كنند كه روش بسیار جالبی برای تنظیم است.

اما تفاوت اساسی بین لنز‌های دوربین‌های دیجیتالی و دوربین‌های آنالوگ در فاصله‌ كانونی آن‌ها است. هنگامی كه خطوط موازی نور از میان عدسی لنز دوربین می‌گذرند، شكست نور به سمت محور لنز موجب متمركزشدن این پرتو‌ها در یك نقطه می‌شود كه آن را نقطه‌ی كانونی می‌نامند. (احتمالا اولین كاری كه كودكان با یك عدسی انجام می‌دهند به‌دست آوردن همین نقطه‌ كانونی است). در حقیقت فاصله‌ كانونی، فاصله همین نقطه تا مركز عدسی است. در دوربین‌های عكاسی فاصله‌ كانونی عبارت است از فاصله‌ بین مركز لنز دوربین و سطح حساس به نور كه می‌تواند یك نگاتیو یا یك حسگر سیلیكونی باشد. در قسمت اول مقاله آموختیم كه سطح حساس به نور در دوربین‌های آنالوگ بسیار بزرگ‌تر از سطح حسگر CCD در دوربین‌های دیجیتال است. پس برای اینكه بتوانیم یك تصویر را روی یك سطح كوچك‌تر بتابانیم می‌بایست فاصله‌ كانونی دوربین را متناسب با آن كاهش دهیم.

همچنین فاصله‌ كانونی به عنوان حیاتی‌ترین بخش اطلاعات در مورد تخمین میزان بزرگ‌نمایی تصویر از زاویه‌ دید عكاس در دوربین‌های آنالوگ محسوب می‌شود.

در دوربین‌های دیجیتالی 4 نوع مختلف لنز به‌كار برده می‌شود:

● ‌لنز‌های زوم ثابت و فوكوس ثابت: این نوع لنز‌ها دارای فوكوس و زوم ثابت هستند و معمولا در دوربین‌های ارزان قیمت كاربرد دارند. بسیاری از گوشی‌های موبایل و دوربین‌های ساده وب‌كم از این لنزهای ثابت استفاده می كنند.

● ‌لنز‌های زوم اپتیكال با فوكوس اتوماتیك: این لنز‌ها شبیه همان لنز‌هایی هستند كه در دوربین‌های ویدئویی معمولی استفاده می‌شوند. می‌توانید به مقدار محدودی از قابلیت تله و واید‌كردن استفاده كنید. اما در بیشتر مواقع امكان زوم كردن دستی را به شما نمی‌دهند.

● ‌لنز‌های زوم دیجیتالی: در این روش دوربین شما (و نه لنز) پیكسل‌های مركز عكس را گرفته و به طریق درون‌یابی از همان پیكسل‌های گرفته شده، یك تصویر بزرگ‌تر به اندازه‌ تصویر اصلی می‌سازد. بسته به وضوح تصویر و نوع حسگر، این عمل ممكن است به از بین رفتن كیفیت و یا شطرنجی شدن تصویر منجر شود. این نوع زوم دقیقا مثل این است كه شما یك عكس را بگیرید و قسمتی از آن را ببرید و سپس تكه‌ بریده شده‌ تصویر را چند برابر بزرگ كنید.

● ‌لنز‌های قابل تعویض: اگر با دوربین های 35میلی‌متری حرفه‌ای‌تر كار كرده باشید، با مفهوم لنز‌های قابل تعویض آشنا هستید. این لنز‌ها می‌توانند بر روی دوربین قرار بگیرند و به‌وسیله شكست نور (همانند لنز های نوری دیگر) تصویر بزرگ‌تر و یا كوچك‌تری را به دوربین منتقل كنند.

تفاوت بین زوم اپتیكال و زوم دیجیتال



از آنجایی‌كه بسیاری از كاربران با دوربین‌های آنالوگ 35 میلی‌متری كار كرده‌اند و با مقیاس‌های لنز‌های مربوط به آنها آشنا هستند، اكثر سازندگان دوربین‌های دیجیتالی فاصله‌های كانونی لنز‌های دوربین‌های خود را در مقیاس‌های قابل مقایسه با دوربین‌های آنالوگ بیان می‌كنند. این اطلاعات در هنگام تهیه دوربین‌ بسیار مهم هستند و شما می‌توانید به راحتی از عادی و یا تله‌واید بودن لنز دوربین‌تان اطمینان حاصل كنید. در جدول یك شما می‌توانید فاصله‌های كانونی‌ای را كه مربوط به یك لنز دوربین 3/1 مگاپیكسلی می‌باشد را در مقایسه با مقادیر متناسب با آنها در یك دوربین 35 میلی‌متری مشاهده كنید.


جمع بندی
در این قسمت چیز‌هایی را درباره كار كرد دوربین دیجیتال آموختید. بگذارید یك بار دیگر آن‌ها را با هم مرور كنیم:

● شما دوربین‌تان را به سمت سوژه مورد نظر می‌گیرید و به‌وسیله‌ زوم اپتیكال تصویر را به جلو یا عقب می‌برید.

● به آرامی دكمه‌ شاتر دوربین را تا نیمه فشار می‌دهید.

● دوربین شما به طور خودكار روی سوژه‌ مورد نظر فوكوس كرده و مقدار نور تابیده شده از سطح آن را اندازه‌گیری می‌كند.

● پردازشگر دوربین مقدار متناسب دیافراگم و شاتر را محاسبه می‌كند.

● حالا شما دكمه‌ شاتر را تا انتها فشار می‌دهید.

● CCD دوربین شروع به كار كرده و نور بازتابش را دریافت كرده و تا زمان بسته شدن شاتر عمل ذخیره كردن بار الكتریكی را انجام می‌دهد.

● ACD، بار ذخیره شده در CCD را اندازه‌گیری كرده و یك سیگنال دیجیتالی بر حسب مقادیر موجود در هر پیكسل نوری آزاد می‌كند.

● پردازشگر دوربین با درون‌‌یابی مقادیر به‌دست آمده از پیكسل‌های تك‌رنگ، مقدار رنگ طبیعی هر نقطه را به‌دست می‌آورد. در بسیاری از دوربین‌ها در این مرحله می‌توان تصویر ایجاد شده را در نمایشگر دوربین مشاهده كرد.

● پردازشگر ممكن است تصویر به دست آمده را وارد یك مرحله‌ فشرده‌سازی كند كه در طی آن موجب كاهش حجم تصویر می‌شود.

● اكنون تصویر به‌دست آمده است.


توصیه‌هایی برای خرید
هنگامی كه برای خرید یك دوربین دیجیتالی به یك فروشگاه مراجعه می‌كنید نكاتی وجود دارد كه با به خاطر داشتن آنها می‌توانید از خریدن یك دوربین منطبق با خواسته‌هایتان تا حد امكان مطمئن شوید.

غ‌ مطمئن شوید كه دوربینی كه تهیه می‌كنید همان وضوحی را دارد كه مورد احتیاج شماست. اگر نیاز شما دوربینی در حد گرفتن چند عكس خانوادگی و ارسال آن برای دوستان‌تان است یك دوربین 3/1 مگاپیكسلی با وضوح معمولی 480 640x برای شما كافی است. از طرفی دیگر اگر می‌خواهید یك نسخه چاپی بزرگ از تصاویرتان را نیز در آلبوم عكس‌تان نگهداری كنید بهتر است از دوربین‌هایی با وضوح 2 و یا 3 مگاپیكسل استفاده كنید. معمولا برای نیاز یك كاربر خانگی، وضوح بیشتر از این پیشنهاد نمی‌شود. مطمئن شوید كه دوربینتان دارای حافظه‌ كافی می‌باشد. هنگامی كه یك تصویر فوق‌العاده زیبا را در كادر تصویرتان مشاهده می‌كنید هیچ چیزی مثل پیغام"حافظه پر شده است (! Memory is full)" اعصاب شما را به هم نمی‌ریزد. این حافظه ممكن است حافظه‌ اصلی دوربین، فلاپی دیسك‌ و یا حافظه‌ جانبی باشد. ممكن است تصور كنید می‌توانید هربار حافظه‌ خود را به یك حافظه‌ جانبی دیگر مثل كامپیوتر و یا اینترنت منتقل كنید. اما عاقلانه‌ترین راه همراه داشتن یك حافظه Compact Flash در كنار دوربین است. قیمت این حافظه‌ها نسبت به میزان كاربرد آنها چندان گران نیست و با همراه داشتن یك حافظه 512 مگابایت و یا 1 گیگابایتی تقریبا می‌توانید با خیال راحت از هرچه كه دوست دارید عكس‌برداری كنید.

دوربینی كه دارای قابلیت فوكوس ماكرو باشد، از تار شدن تصویر در اثر نزدیك شدن دوربین به سوژه جلوگیری می كند.
مطمئن شوید لنز موجود روی دوربین برای كاربرد شما مناسب است. به عنوان مثال اگر قصد دارید از دوربین‌تان برای عكس‌برداری از مجالس و جشن خانوادگی استفاده كنید، مطمئنا به یك لنز واید احتیاج پیدا خواهید كرد. همیشه جای دادن همه افراد خانواده درون كادر از مشكل‌ترین كار‌های یك عكاس است. نكته‌ دیگری كه نباید فراموش كنید این است كه سعی كنید قبل از خرید یك دوربین دیجیتالی SLR كه قابلیت تعویض لنز را دارد، حتما از در دسترس بودن لنز مخصوص آن اطمینان حاصل كنید.

مقدار زوم دیجیتال را با زوم اپتیكال اشتباه نگیرید. بسیاری از دوربین‌ها چنین تبلیغاتی را روی جعبه‌ دوربین درج می‌كنند: 100X Zoom فراموش نكنید كه این عدد در اكثر مواقع كاملا غیر واقعی است و در حقیقت مقدار بسیار كمی از این عدد مرتبط با زوم اپتیكال است (احتمالا 5 یا 10 برابر) و مابقی همان حقه‌ برش و بزرگ‌نمایی مركز عكس است. زوم دیجیتال اضافی در اكثر مواقع موجب افت كیفیت شدید در تصاویر می‌شود.
فریب وضوح ساختگی را نخورید. در بیشتر دوربین‌های حرفه‌ای نیز مشاهده می‌شود كه دو مقدار وضوح برای دوربین ارائه شده است:
ffective pixel (وضوح موثر) و Recording Pixel (وضوح ضبط‌شونده). كه در بیشتر مواقع مقدار وضوح ضبط شونده حدودا دوبرابر وضوح موثر است. در حقیقت میزان ضوح اصلی دوربین همان وضوح موثر است و وضوح ضبط شونده همانند زوم دیجیتال كه تنها از دوبرابر كردن تصویر ذخیره شده به‌دست می‌آید. شما می‌توانید میزان وضوح ضبط شونده‌ دوربین‌تان را به‌وسیله نرم‌افزار ویرایشگر‌ تصویرتان تا چند برابر نیز بیشتر كنید.

ببینید باطری مورد استفاده‌ دوربین چقدر عمر می‌كند. بسیاری از دوربین‌های دیجیتالی به معنای واقعی باطری را می‌خورند. نوع باطری مورد استفاده دوربین‌ها نیز بسیار مهم است. پیشنهاد می‌كنم دوربینی را انتخاب كنید كه با باطری‌های قلمی معمولی (AA size) كار می‌كنند. امروزه باطری‌هایی به بازار آمده‌اند كه طول عمر بسیار مناسبی دارند و می‌توانند تا هزار بار دوباره شارژ شوند. می‌توانید دو جفت باطری قابل شارژ را همراه با یك دستگاه شارژكننده تهیه كنید. بسیاری از دوربین‌هایی كه از منابع انرژی خاص خود استفاده می‌كنند، همراه با دوربین دستگاه شارژكننده مخصوص نیز ارائه می كنند. ممكن است باطری‌های دوربین شما در داخل دوربین جاسازی شده باشند. این بدین معنی است كه در صورت تمام شدن باطری شما نمی‌توانید از دوربین استفاده كنید، مگر‌این‌كه خودِ دوربین را مستقیما به دستگاه شارژكننده وصل كنید.




نوع مطلب :
برچسب ها :


آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :

فال حافظ




استخاره آنلاین با قرآن کریم